Search
  • Bart Houx

Anne en Willem

Pieter heeft een studiedag. Ik een dagje vrij. We gaan er samen op uit. Zonder plan naar Amsterdam. Benieuwd als we zijn hoe deze stad er zonder toeristen uitziet. We laten de hybride achter in de koele ArenA-garage en lopen richting trein. In de stationshal zetten we verplicht de dikke Karwei-mondkapjes op. Stugge kapjes zijn het. Al na twee stappen voelt het benauwd. Even overwegen we om drie stations eerder uit te stappen zodat we in elk geval weer wat frisse lucht kunnen happen.


Gelukkig, we zien weer blauwe lucht. Met een 'dit nooit meer' gebaar gooien we de kapjes in de eerste prullenbak die we zien. Voor ons ligt het Damrak. Normaal een eindeloze stroom van mensen. Maar zonder toeristen meer stoep dan voetgangers. Tien minuten verderop steken we een lege Dam over, die gisteren nog zwart van de mensen zag. Dat is burgemeester Halsema op flinke kritiek komen te staan. En terecht natuurlijk, dit had best heel anders gekund en vooral heel anders gemoeten.


Ze beroept zich vandaag op het Recht van Demonstratie, maar haar verweer is lachwekkend. "De organisatie wilde eerst op het Museumplein, maar was bang dat de opkomst laag zou zijn en het Museumplein wat te groot. Daarop besloten we de demonstratie naar de Dam te verplaatsen."


Huh, meent ze dit?!!


Een lage opkomst en een groot veld zou nu juist de enige aanvaardbare oplossing zijn geweest, Femke! Veruit de meest logische plek om zowel het Recht op Demonstratie als de social distancing richtlijnen te respecteren. Iedereen blij. Maar nee, burgemeester Halsema vindt het (PR-)beeld van een lekker vol Damplein blijkbaar belangrijker dan de gezondheid van haar burgers. Halsema zal nooit een Van der Laan worden.


Anne Frank had twee jaar lang heel wat minder bewegingsruimte. Pieter stelt voor om het Achterhuis te bezoeken. Mooi dat hij dit initiatief helemaal uit zichzelf neemt. Ook hier komen we geen toeristen tegen. We lopen bijna alleen door de kleine kamertjes waar de familie Frank ruim twee jaar lang onderdook. Een paar vierkante meter, weinig daglicht, geen frisse lucht en de hele dag stil moeten zijn.

We kennen allemaal haar verhaal. Maar echt beseffen hoe ellendig haar situatie was, doe je pas als je door het Achterhuis loopt en de foto's en teksten bestudeert. Een irritant stemmetje in mijn hoofd fluistert: "Hoe durven jullie in deze tijd te klagen over beperkte bewegingsvrijheid ... nu je dit ziet?"


Tussen het achterhuis van Anne Frank en het geboortehuis van Willem Holleeder, ons volgende doel, zitten welgeteld 400 stappen. De zon brandt alsof het al hoogzomer is. Geen rondvaartboten in de grachten, geen penetrante wietwalm in de straten ... ik heb Amsterdam eigenlijk nog nooit zo mooi gezien. De sfeer is bijna dorps te noemen. Pieter en ik nemen twee terrasjes en een milkshake. We 'hoeven' vandaag niks en genieten zonder woorden... meer dan elkaar en een dag als deze heb je niet nodig om gelukkig te zijn.


Proost jongen, op het leven!

56 views

Photographer Bart Houx

  • White Instagram Icon
  • White YouTube Icon
  • White Facebook Icon