Search
  • Bart Houx

Een wat rommelige start

Updated: Nov 6

Je koffers pakken voor een weekje workation, is toch wel even wat anders dan pakken voor je vakantie. Wel drie keer heb ik voor de zekerheid alle oplaadkabels, mobieltjes, laptops, accu's en camera's op tafel gelegd, om er écht helemaal zeker van te zijn dat ik straks 'heel gemakkelijk' online bereikbaar blijf.


"MobieltjeS en laptopS, Bart?" Jazeker, beide staan ongewild in meervoudsvorm. Omdat een paar dagen voor vertrek m'n telefoon overleed. En de snel aangeschafte refurbished de sim-kaart niet wil herkennen. Als backup gaat er nu een mobieltje mee die - aan de vele grote barsten te zien - oud genoeg is om nog een kampioenschap van PSV meegemaakt te hebben. Heel oud dus, maar 't werkt. Tweede laptop zelfde verhaal, beter mee verlegen dan om verlegen.

Anyway, met een acceptabele vijf minuten vertraging vertrok ik vanochtend om even over half acht naar Berlijn. Tot aan Deventer had ik de luxe van een helemaal lege, eersteklas, Duitse coupé. Zo'n lekkere ouderwetse, die zitten eigenlijk beter dan de moderne. In Deventer kreeg ik gezelschap van een Poolse moeder met dochter en van een hoogbejaarde Duitse meneer met een sudoko-boekje. In Hengelo stapte er nog een struise Twentse dame in die weer terug naar huis ging in Oostenrijk. Waar ze heel lang geleden naar toe was gegaan 'om de liefde'. Ik heb haar hele levensverhaal moeten horen. Da's het nadeel van zo'n coupé, je kunt met goed fatsoen nergens naartoe vluchten.


Du moment dat we de grens passeerden, zetten iedereen braaf het verplichte mondkapje op. Ik zou zelf vergeten zijn ze mee te nemen, als m'n buurvrouw er een paar dagen eerder niet op had gewezen. Gemondkapt zetten we onze reis voort, met nog 8 stops te te gaan tussen hier en Berlijn Hpt. Tegen mijn eigen verwachting in, lukt het zowaar om nog een uurtje te werken. Prima internet.


Net toen ik dacht dat we al halverwege waren, ging het helemaal verkeerd. Een met omstandige excuses verpakte mededeling van de machinst, vertelde ons dat we er in Hannover allemaal uit moesten. De trein zou niet verder rijden vanwege een 'Versperrung'. Oder so etwas.


Terwijl ik het slechte nieuws probeerde te vertalen voor m'n Poolse coupégenoten, stroomde het smalle gangpad al vol mopperende Duitsers die hun koffers voor zich uit duwden. In Hannover mochten we overstappen in de supersnelle ICE trein. Mooi ding, helaas wel bijna alle plaatsen bezet. Na een half uurtje voordringen en snel plaatsnemen, kwam de trots van de Bundesbahn in beweging. En bereikte al snel een snelheid van 250 km/u!


Tot zo'n 50 km buiten Hannover dan. Weer een versperring, kilometers omrijden over andere trajecten, stilstaan ... ruim anderhalf later dan gepland kwamen we in Berlijn aan. Ik liet me door een taxi bij het hotel afzetten en was blij dat ik met een prachtige regendouche eindelijk al die ov-vertraging van me af kon spoelen.

Na de telefoons en mezelf weer wat te hebben opgeladen, liep ik even de stad in. Vastbesloten om nou eens niet als een kip zonder kop en zonder plan heel ver te lopen. Het liep anders. De dichtstbijzijnde metrostations waren namelijk gesloten, de elektrische leensteps en -fietsen weigerden dienst omdat de app van telefoon 1 niet kon hotspotten met telefoon 2 en ... enfin, lopen dus.


Uiteindelijk alles met de benenwagen verkend, totdat ik ruim drie uur en 15 voetkilometers later een aardig beeld van de omgeving had. Die trouwens al helemaal in de kerstsfeer komt .


Let's call it a day. Morgenochtend niet uitslapen maar vroeg op, grote plannen!






44 views0 comments

Recent Posts

See All