Search
  • Bart Houx

Just do it

Ik mag niets over andere jongeren zeggen van wie - als we het nieuws mogen geloven - inmiddels 2/3 aan zelfmoord denkt. Over 'die jongere van ons' mag ik als vader hopelijk wel wat kwijt. Supertrots ben ik.


Hij fietst op dit moment in de ijzige kou naar Bakker Bart om daar op zaterdag zijn eigen zakcenten te verdienen. Z'n wekker ging echter al uren eerder af. Zodat hij voor het werk nog even kan schaatsen op de vijver voor ons huis. Goed voor de arbeidsvitaminen. Daar zijn trouwens beelden van.

Ik weet niet welke jongeren ze altijd interviewen in de coronatijd, ik weet alleen dat hem tot nu toe nooit wat is gevraagd. Was dat wel gebeurd, dan zou het percentage jeugdige zwartgalligen ongetwijfeld een paar punten zijn gedaald.


Natuurlijk is er ook voor hem genoeg om stevig van te balen. Geen internationale schoolreis, geen sociaal examenjaar, waarschijnlijk ook geen feestjes als straks de vlag uit mag, geen open dagen bezoeken, al ruim een jaar niet meer naar een wedstrijd van PSV, Dortmund of Schalke geweest en na zijn eerste vijf autorijlessen een full stop voor onbepaalde tijd.


Het jaar lijkt voor hem soms alleen uit 'moetjes' te bestaan. Studeren, werken en te veel thuisblijven. Ja, daar baal je als puber af en toe stevig van. En toch, hij laat zijn hoofd geen moment hangen en blijft - om met Shaffy te spreken - zingen, vechten, lachen en bewonderen! Blijkbaar hebben we toch iets goed gedaan tijdens de opvoeding.


Terwijl ik hem van een afstandje film, voel ik me een enorme kruk. Ik heb zelf nooit kunnen schaatsen. Een Lord Wanhoop op ijs, dat ben ik. Een jaar of wat terug gaven collega's me nog een dure 1-op-1 schaatscursus cadeau. Na anderhalf uur proberen en vooral falen, gaf mijn enthousiaste en ervaren privé coach het uiteindelijk op. Ik zag het optimisme in zijn ogen plaatsmaken voor gillende wanhoop en moedeloosheidheid. Twee stijve meters wankelende benen en omklappende enkels, ik was het meest hopeloze geval dat hij in 30 jaar op het ijs had gehad.


Je zou maar zo'n vader hebben. En mijn oudste heeft er dus zo een.. Een kruk die hem nooit de kneepjes van het schaatsen kon leren. Hetzelfde geldt trouwens voor salto's maken, skeeleren en van rotsen duiken. Hij kan het inmiddels allemaal, ondanks mij. Door niet te zeuren en gewoon te doen.


Niet zeuren, gewoon doen. Met die instelling knalt hij bewonderenswaardig sterk door de coronacrisis. Op het gevaar af een koudje op te lopen, neem ik m'n muts bij 10 graden vorst daarom diep voor je af. Ik kom straks nog een broodje bij je kopen. Als niet-schaatser is er toch maar weinig anders wat ik vandaag kan doen.

136 views0 comments

Recent Posts

See All